klavervier.reismee.nl

PURA VIDA

Op zondag ochtend zijn wij naar Tree of Life Wildlife Rescue Center & Botanical Gardens gegaan.

Dit keer te voet, ongeveer 4 km lopen langs Playa Negro is niet echt een straf. We passeerde twee kerken, uit een van deze geloofshuizen kwam een hard geschreeuw uit een microfoon wat wij al ruim voordat we er langs liepen hoorde.Om nou te zeggen dat het uitnodigend klonk, niet echt, je werd er bijna bang van. Toen we er langsliepen en ik binnen keek zag ik 1 mens.....Het tweede gebouw was beter gevuld en klonk gezang. Verder kwamen we vrij weinig mensen tegen wat tekenend is voor dit dorpje. Lijkt een beetje verlopen en verlaten terwijl er wel heel veel hotels, cabina’s en zo zijn. Ze bouwen ook nieuwe zagen wij. Het rescue centrum word gerund door een Nederlandse vrouw Patricia die al 9 jaar in Costa Rica dit park runt. Zij vangen daar allerlei dieren op die vooral door de overheid daar gebracht worden. Uiteenlopend van aapjes, schildpadden,papegaaien,luiaards en nog veel meer. Deze zijn bijna allemaal als huisdier gehouden en daarna afgedankt maar dus niet meer in staat om in de wildernis te leven. Zij proberen de dieren eerst te genezen en daarna terug te plaatsen. Ook zat er bijvoorbeeld een uil die gewond was binnen gebracht. Zij hadden hem al een keer weer in de bossen terug gezet maar zij vonden hem weer in de buurt van het park waar hij was aangevallen door andere dieren ze vermoeden dat hij slecht ziet wat voor een uil natuurlijk wel heel lastig is. De dieren zaten dus wel in grote hokken maar met de bedoeling wel weer in vrijheid terug te komen deze hokken lagen in een prachtige botanische tuin, met allerlei soorten bomen en planten.Die zij ook planten om de natuur een handje te helpen en tegen uitsterven te beschermen. Er waren ook veel vrije dieren in en om die tuin. We zagen toekans en spyderaapjes. Ze werkte met vrijwilligers en Bien kreeg al een baan aangeboden omdat zij merkte dat Bien en heel geïnteresseerd was en veel wist. Heel grappig. Het was een mooie ochtend, weer van alles geleerd, maar teveel informatie om allemaal te onthouden. 

Die middag ben ik naar Playa Negra gegaan en heb nog heerlijk gezwommen aan deze kant van Cahuita zwemt de lokale bevolking wat leuk was.De mensen in Costa Rica zijn vriendelijk, maar ook beetje afstandelijk, krijg niet snel contact met hen. 

Vandaag was een reisdagje, met de bus naar de hoofdstad San José, Onderweg door gebergte met de mooiste uitzichten. De buschauffeur was weer een aparte, toen we aan kwamen maakte hij maar 1 kant van de bagage ruimte open, ik moest uiteindelijk onder in de bus kruipen om de rugzakken eruit te halen, ook die van andere want niemand kon erbij. Gegeten in een restaurant waar een man werkte die van Surinaams,joodse afkomst was en in Friesland was opgegroeid maar al 30 jaar in CR woonde hij praatte goed Nederland met een Jörgen Raymann accent. Heel grappig.

Costa Rica is qua natuur het mooiste land wat ik ooit heb gezien, en vooral in Corcovado waar ik de meeste dieren heb gezien dacht ik echt heel vaak; 

Zo heeft het paradijs er uit gezien.

De bomen zijn groener en groter en mooier, de planten hebben prachtige bloemen kleurrijker en groter en de dieren.....

Vogels met kleuren die je niet kunt schilderen, vlinders die zo mooi en groot zijn als in een tekenfilm.Leguanen met een blauwe glans, zwarte kikkertjes met groene stippen of blauwe achterpoten ( word ook een jeanskikker genoemd) Ik kan het niet beschrijven hoe mooi en indrukwekkend het is. Eigenlijk aldoor als je om je heen kijkt zie je weer iets wat je sprakeloos maakt. 

Vandaag ga ik San José nog beetje bekijken , laatste colonnes opmaken en vanavond  vlieg ik terug naar Nederland . Dank jullie wel voor het mee lezen en de leuke berichtjes.

PURA VIDA 


Sloth Sanctuary and Horseback Riding

Er is hier in de buurt een opvangcentrum voor luiaards; omdat het vandaag ( woensdag) een beetje een bewolkte dag was leek het ons een goed idee om dat te gaan doen. Eerst zijn we gaan ontbijten in een  bakery waar ze alles zelf maken, veel met chocola wat hier veel gemaakt word, kei leuk zaakje en heerlijk ontbeten.Ik had yoghurt met zelf gemaakte granola en fruit zo lekker.Op internet hadden we gezien dat de bus om 10:00 uur zou gaan, we hadden een tour gereserveerd om 11:00 uur dus alles volgens plan.......Costa Rica, Central America, plannen maken werkt niet altijd. Op busstation bleek dat de bussen elk half uur gingen; ok no problem halen we ook nog wel. 

De mensen in CR zijn eigenlijk allemaal heel vriendelijk, maar in de afgelopen twee dagen hebben we gemerkt dat buschauffeurs op deze route niet erg vriendelijk en behulpzaam zijn. Bien vroeg nl of we de goeie bus hadden ; nou hij beet bijna haar hoofd eraf.... okay nadat we van andere begrepen hadden dat het de goede was stapten we in. Op het busstation een aantal dorpen verder moesten we eruit. We waren nog niet bij Sloth Sanctuaty of Costa Rica.Dus liepen we naar een taxi, Ja hij wou ons wel brengen, afspraak gemaakt wat het zou kosten en hop in de taxi.Gammele auto, een ster in de voorruit waar zelfs Carglass in shock van zou zijn, De chauffeur was een klein mannetje wat echt waar met zijn buik tegen het stuur zat. De auto rammelde en pruttelde maar dat vinden wij allemaal allang niet meer heel gek. Wel gek vond ik dat hij op een gegeven moment van de grote weg een zijweg in sloeg want wij wisten zeker dat het park aan die grotere weg lag, hadden we gezien toen we naar Puerto Veigjo gingen. Ik zat achterin en keek al beetje rond in de auto wat er allemaal lag ( zag een ijzeren stang liggen )voor het geval dat....Ik ben eigenlijk nooit bang als ik aan het reizen ben ook niet als ik helemaal alleen reis maar wel alert. We hebben allemaal wel eens rare verhalen gehoord dus je moet je nooit laten verassen denk ik dan maar. Even later stopte hij voor een opvangcentrum dat Tree of Live heette ,ook leuk maar daar wilden we niet heen. Aangezien Bien Spaans spreekt en gewoon had gezegd waar we heen wouden wat een toeristische plek is begon ik toch echt aan de man zijn denk vermogen te twijfelen. Maar goed daar wou hij ons dan wel alsnog naar toe brengen maar vroeg teveel geld daarvoor.Nee, zet ons maar op de grotere weg af. Daar aangekomen krabbelde hij een beetje terug in prijs en wij zeiden okay dan. Hij reed behoorlijk hard maar op een gegeven moment ging de auto steeds langzamer rijden tot dat hij stil stond. De chauffeur rommelde wat onder het stuur met kabels, hield zijn sleutel tegen een paar draden en de auto startte weer ? voor heel even. Vervolgens stapte hij mopperend uit, opende de klep, draaide twee kabels aan elkaar en startte opnieuw, met enige hapering deed de auto het weer. Tegen 12:00 uur schat ik waren we op de plaats van bestemming waar hij ons een kaartje gaf voor als we terug wilden. :-) 

Het opvangcentrum voor luiaards was heel interessant en erg leuk. Het zijn echt hele schattige beestjes die daar worden opgevangen als ze zelfstandig niet meer kunnen overleven. Kan verschillende oorzaken hebben, 1 luiaard was verlamd zo zielig, kwam door schokdraad als ik het goed begrepen heb, een andere was door mensen thuis gehouden waar hij verkeerde voeding had gehad en waar ze zijn poten hadden geknipt omdat ze dachten dat het nagels waren. Verder werden de luiaards die wel zelfstandig konden overleven gechipt en terug gezet bij hun in het park en konden de natuur weer in. Grappig detail: Luiaards wonen in bomen en komen maar 1 x in de twee weken naar de grond om te poepen en te plassen. Het is gevaarlijk voor hen op de grond. Bij de toer zat ook een boot tochtje en wij hadden de mazzel dat we een luiaard naar beneden zagen komen om te plassen in het riviertje. Toen we na ongeveer drie uur terug wilden was er een aardige jongen die ons naar Cahuita bracht waar we de bus terug genomen hebben naar Puerto ViejoZo word een klein tripje een avontuur. Ik hou daarvan. 

Morgen reizen we weer verder, naar Cahuita ( ik weet dat deze planning apart is maar soms is dat zo ) We blijven daar vier dagen. Hopen dat het weer iets beter word want hoewel we aan de Caribische kant zitten is het elke dag een beetje afwachten, zo nu en dan een bui en bewolking maar ook zon. Aangezien ik volgende week dinsdag terug vlieg moet ik maandag in San José zijn dus ik hoop nog op een strand dagje.Had ik al verteld dat de stranden in Costa Rica zwart zijn? Heel apart. Bij Cahuita ligt Playa Negra een groot strand en Playa Blanca een wit strand, ik denk aangelegd maar dat ga ik nog ontdekken.

In Cahuita hebben we een klein huisje gehuurd, met twee slaapkamers en een keukentje, heel leuk. De Duitse eigenaresse liet ons het huis zien en vertelde dat Alex de kat de chef van het huisje was, deze lag voor de deur.Bien happy en zei al snel; ik heb een huis en dus ook een huisdier. En dat klopt; Alex woont nu bij ons, eet mee en ik denk dat hij het liefst bij Bien op bed zou gaan slapen maar dat is nog niet gebeurt. ( voor zover ik weet) Mijn witte strand dagje gehad, schitterend weer en prachtig strand wat aan het Nationaal Park van Cahuita ligt.Je mag daar gewoon in maar je moet je wel inschrijven, dan krijg je een soort toegangs bewijs. Ze vragen om een Vrijwillige bijdrage voor het onderhoud van het park enzo. Toen wij ons inschreven zei de man achter het loketje: Donatie?.....donatie? En pas toen we hem geld gaven kregen we een briefje. Aparte opvatting van vrijwillige donatie maar alla..Aan een groot gedeelte van het strand mag je het water niet in omdat er een gevaarlijke onderstroom is, maar verder door wel waar we heerlijk gezwommen hebben. Costa Rica kent geen strandbedjes,strandtentjes, stranddouches, of zoiets dus het was afzien. Terug liepen we door het park waar we gewoon nog een paar aapjes tegen kwamen.Van mensen die ik via Bien hier heb leren kennen kregen we een berichtje dat zij een Jaguar hadden gezien op het strand in Tortuguero .Die hebben wij gemist jammer genoeg maar het geeft aan hoe prachtig het is als dieren nog gewoon in vrijheid leven. 

Vandaag hadden we een paarden tocht langs het strand en door de jungle. Ik had een rustig paard gevraagd omdat het nou niet mijn dagelijkse bezigheid is. Ik kreeg Santana. Lief paard maar al snel viel op dat net als mijn paard in Cuba? Dit een haantje de voorste was, dus ze ging aldoor naast of voor de gids rijden. Ik moest daar al een beetje om lachen. Bien kreeg een groot paard en die had een veulen die gewoon los mee liep. Kei leuk. Het was een mooie tocht, de gids was denk ik doofstom want die heeft niks gezegd maar vooral dwars door de jungle was prachtig. We gingen met nog een Nederlands koppel uit Amsterdam. Zij reed geregeld paard, en vroeg op het strand of ze een stuk mocht galopperen. Dat mocht.( gids knikte) Hoppa dacht Santana en galoppeerde er achteraan...... Ik moest echt hard aan de teugels ( een touw) trekken en uiteindelijk best boos ho roepen voordat ze een beetje af ging remmen. Echt bang was ik niet maar het was wel typisch dat alleen die van mij dat deed. ( iets met paarden die spiegelen of  zo

Adios

https://photos.app.goo.gl/SpDwn5UNTnteUy1D9

Rafting and Conoplye

Op maandagochtend werden we om 04:30 met de taxi-boot opgehaald om naar Pavona gebracht te worden, was ongeveer 1 uur varen schat ik, daar gewacht in een weg restaurant op een taxi die ons na een uur weer ergens afgezette waar we dan in de bus van Exploradores konden stappen die ons naar de Pacuare rivier bracht. De tour tour ligt tussen Punta Uva Manzanillo .We kwamen daar aan en kregen eerst ontbijt, vervolgens werden we met busjes naar het begin van de rafting tour gebracht. We zaten met zes mensen in de boot en de schipper zal ik maar zeggen. De twee voorste zijn kapiteins je mocht zelf aan geven waar je ging zitten en Bien wou graag vooraan. Het was de tweede keer dat zij ging raften en volgens mij zou ze het het liefst ieder week een paar keer doen. De kapiteins geven het ritme aan en moeten elkaar goed in de gaten houden, de rest volgt gewoon. De schipper gilt aldoor de aanwijzingen. In het begin legt hij alles uit en dan .... Gaan. Echt enorm Vet om te doen. We hadden een leuke groep en het was echt een super ervaring. Na vier uur kom je dan terug bij het beginkamp waar je lunch krijgt. Ik wou natuurlijk de foto en of film kopen maar die hadden ze dit keer niet gemaakt. Beetje jammer ....Er zijn gelukkig veel filmpjes van dus ik heb er een op FB gezet zodat jullie toch een beetje kunnen zien wat wij zo op maandagochtend doen. Vervolgens bracht de organisatie ons naar Puerto Viejo, en zette ons bij onze volgende cabina af. Ideaal dus, een reisdag met een actieve onderbreking. 

Zo blij met mijn personal tour-operator.....

Weer een heerlijk plekje, aan de achter kant van deze kamer ligt de tuin  met uitzicht op zee...( kreun)Vandaag ben ik mijn volgende Uitdaging aangegaan.Ziplijnen. Een canopy tour met de Tarzan sprong. Het was prachtig. Je hangt dan aan een ziplijn die van planton naar platon gaat het waren 21 plantons. De langste lijn was 600 meter. Je word vastgemaakt in een tuigje en moet dan zelf met een hand sturen zodat je niet gaat tollen, en aan het einde een beetje knijpen zodat je niet tegen de boom aan het eind knalt. Midden door de jungle.De hele weg had ik een liedje in mijn hoofd van de komische film van George in The Jungle soort parodie op Tarzan. Lucas en Randal hebben die film zo vaak gekeken dat het liedje in mijn hoofd bleef dreunen.

De Tarzan sprong is een sprong tussen twee bergen aan een touw, je slingert dus gewoon,het was enorm diep daar tussen maar....ik deed het. Zwierde wel vier keer heen en weer zo hard ging ik, playbackte de Tarzan roep en daarna plukte de gids me uit de lucht. Voordat ik sprong had ik mijn gegevens aan het Amerikaanse gezin die ook de tour deed door gegeven en zij zouden tegen mijn jongens vertellen dat ik de Tarzan sprong gedaan had. En dat ze trots op me konden zijn. Wat een ervaring om even hoog als de toppen van de bomen te staan en in de prachtige natuur een beetje rond te kunnen slingeren. 

Costa Rica is echt prachtig, we zijn nu in de provincie Limon weer heel anders maar weer groen. Morgen gaan we de sloths bekijken. Is een luiaard.

Ik ga bij dit verhaal een link met foto’s plaatsen; hoop dat het werkt. 

https://photos.app.goo.gl/xAoLkuAASnwqrCoU9


Adios

Van Puerto Jimenez naar Tortuguero

We verblijven momenteel in Puerto Jimenez

Puerto Jiménez is een dorp en deelgemeente in Costa Rica die gelegen is op het schiereiland Osa in de gemeente Golfito in de provincie Puntarenas. Het ligt dichtbij Nationaal park Corcovado . Het hotel waar wij verblijven is Corcovado Beach Lodge, Het ligt aan de Dulce ola, Op dinsdag middag met de kano gaan varen naar de Mangrove, we hebben ongeveer 8 km gekanood onderweg even gestopt , soort duin over geklommen en toen in de Pacific Ocean gezwommen. ( toch leuk om ook even gedaan te hebben ) Het varen in de Mangrove is aparte ervaring. Het stinkt een beetje, ziet vooral veel insecten, krabbetjes en meerdere common basilisks, dat is een hagedis, hij wordt Jezus Christushagedis genoemd omdat het diertje op zijn achterpootjes heel hard over het water kan rennen, super grappig om te zien. De Mangrove werd smaller en smaller en op een bepaald moment moesten we terug omdat we niet in het donker terug wouden varen. Bij schemer op de Lodge terug gekomen, was al best spannend als ik eerlijk ben. Het is hier namelijk als het donker is gelijk ook Pikkedonker, en het water was al zwart, aangezien hier ook krokodillen en kaaimannen zitten was ik blij dat we er waren. s’Avonds aten we in een soda, de restaurants voor de locals van Costa Rica, lekker en leuk. We hadden daar afgesproken met meiden die Bien had leren kennen, allemaal vrijwilligers, vanuit oa USA en Duitsland, sommige zitten hier voor drie jaar, werken bijvoorbeeld in de bibliotheek of op de school hebben eigenlijk weinig tot geen inkomen, maar allemaal vrolijk. Blijkt dat bijna al die vrijwilligersorganisaties het te niet heel goed regelen voor hun vrijwilligers. Op woensdag heb ik een hike gedaan in het National park Corcovado.We ( Simone en Sophie twee Duitse meisjes, Mark en Niobe, Engels koppel en Martin Duitse jongen ) werden opgehaald door onze gids Valentino, hij bracht ons met zijn motor ( twee achterop ) het centrum in waar we de colectivi namen. Dit is de lokale bus die je overal heen moet nemen, is een kleine oude bus die zo hard rammelt dat je eierstokken bijna in je maag terecht komen, op zich elke keer weer een soort Parijs Dakar ervaring, Na twee uren kwamen we op een plek waar je dan begint aan de hike.Het was 32 graden, we liepen in de jungle en links van ons zagen we het strand en de zee zo nu en dan tussen de bomen door. We gingen bij La Leone Ranger station het park in, wat naast de Leone Eco Lodge lag. Een super luxe Lodge misschien een idee om als we bejaard zijn daar heen te gaan is al inclusief en echt een schitterend uitzicht maar wel ver overal vandaan.Prachtige natuur, veel dieren gezien zoals,slingerapen, kapucijnapen, miereneters, ara’s, valken. Prachtige vlinders. Gezocht naar de Tapir maar deze niet gevonden. Terug hebben we zeker 8 km over het strand gelopen omdat dat sneller ging dan door de jungle, ook warmer maar we moesten de collectivi halen. Achteraf gezien was het misschien beter als we die gemist hadden maar ok.Er stond een hele oude Toyota Jeep klaar, met bankjes aan twee kanten hierin zaten een koppel voorin en al twee dames achterin en wij moesten daarbij negen personen, iets verderop stapte er nog een man in met een klein hondje 10+ dus.Het was bloedheet we hadden 25 km gelopen waren dus bezweet en zaten vol zand, hadden dorst en honger, maar de eierstokken werden weer terug geplaatst en we probeerde het leuk te houden. Mark stelde voor een spelletje te doen; drie keer raden..... Je noemt een dier en met de laatste letter noemt de volgende een dier, ( ik denk dat ik dit spelletje wel een miljoen x gedaan heb) dit in 4 talen wat het best ingewikkeld maakte. Alla het schoolreisjes gevoel was compleet.Terug bij de Lodge had Bien de muurschildering afgemaakt , we hadden dus wel een lekker maaltijd verdient, dus heerlijk aan het water Italiaans wezen eten. Topdagje weer. 

Donderdag middag heb ik nog geprobeerd een kogelvis te redden, omdat foto’s uploaden niet echt lukt moet je deze echt even googelen,Hele grote witte bal met stekels zoals een egel,Deze lag op het strand naar adem te happen heel zielig ,als BHVer had hem misschien moeten beademen maar dat ging me wat ver want hij heeft echt hele harde pinnen op heel zijn lijf. Samen met een man die ook geen Spaans kon maar wel Arabisch :-) gepraat wat we konden doen.....Eerst hebben we water over hem heen gegooid en toen met een stok en trekkend aan zijn staartje hem in de zee gerold. Optillen kon echt niet. Maar de golven brachten hem aldoor weer terug op het strand. We hebben het op moeten geven, toen ik later nog even ging kijken liepen er 8 gieren om hem heen , maar die pikten hem niet ik denk door de stekels. Nog gecheckt maar hij was ondertussen ook echt overleden.

Die zelfde avond zijnThomas, Bien en ik rond zeven uur de zee ingelopen om de bioluminescent te zien.Dit nadat ik aan de alarmbellen had getrokken omdat de twee Duitse meisjes en Martin eind van de middag waren gaan kanoën en nog niet terug waren, het was pikkedonker hè , ik schat hen alle drie begin twintig en kon het gewoon niet negeren dus Thomas en Roberto erbij gehaald. Roberto is de tuinman/nachtwaker/klusjesman en zo. Thomas ging direct met een zaklamp het water in richting een Bar die verderop ligt want hij dacht; misschien zijn ze toen het donker werd daar aan land gegaan, en zitten ze gewoon aan het bier.Maar uiteindelijk kwamen ze aanvaren zich van geen kwaad bewust. ( ze deden net alsof ze zich dat niet gerealiseerd hadden maar het was hen natuurlijk duidelijk gezegd Voor het donker binnen)

Di Mama kon het even niet laten, en was echt serieus ongerust.maar okay wij gingen dus de zee in om bioluminescent te zien dit is het uitstralen van licht door organismen, als je je benen dan beweegt zie je allemaal groenige lichtjes, en na een tijdje gewoon op je huid. Was zo’n leuke ervaring, het zeewater blijft s’nachts ook gewoon warm dus dat gaat prima. Morgen gaan we met een binnenlandse vlucht om 7:00 uur overstappend in SAN José naar Tortuguero waar we dan om 11:00 uur aankomen. Het scheelt ons twee reisdagen om het zo te doen, anders moesten we met de bus naar SAN José daar een overnachting en de volgende dag met het vliegtuig of met de boot naar Tortuguero . En we vinden het allebei kei leuk om van bovenaf een stukje van dit land te zien. 

Zo gezegd zo gedaan , was een geweldige ervaring , in het vliegtuigje konden ongeveer 20 personen, we gingen eerst even naar Golfito dat was 7 minuten vliegen en daar stapte nog iemand op .... net alsof we met de bus gingen. Prachtig om van uit de lucht de baai te zien liggen echt heel bijzonder, over stukken jungle bosgebied gevlogen waar gewoon nog nooit mensen zijn geweest. Prachtig. Daarna naar San José, om over te stappen daar was het iets professioneler maar nog steeds kneuterig zonder computers, beetje wegen , beetje optellen. Wij stonden blijkbaar niet op een lijst, maar onze bagage was al wel doorgevlogen, wij vlogen met het volgende vliegtuigje naar Tortuguero. Hier zijn geen wegen, alles doe je met de boot. 

Tortuego betekend schildpaddenvanger. De schildpadden leggen hier op het straat hun eieren, maar niet in deze periode helaas.Wij werden direct naar ons hotel gebracht met een bootje. Nadat we onze bagage gelukkig hadden gekregen. We zitten in een kleurig hotel aan de rivier, La Baula Lodge, gaan zo meteen lunchen en vanmiddag met het taxibootje naar het centrum. Die middag blijven plakken in het dorpje.

Het weer is een beetje omgeslagen het regent nogal veel Vanochtend met een boot met gids de rivier op geweest, en vervolgens het National park van Tortuguero in gegaan,doordat er geen wegen zijn is de natuur ongerept. Zo ongelofelijk mooi, ik kan het eigenlijk niet beschrijven.We zagen Leguanen en diverse vogels en een spyder- monkey maar wat dieren zijn we nogal verwend in Puerto Jeminez. 

Ik ga dit nu posten, WiFi is hier erg slecht dus de foto’s hoef ik niet te proberen.

Adios



50 Tinten grijs

Eerste avond in SAN José in hotel Columbus gegeten; sushi ! Hotel word gerund door Japanners , was grappig en gek. Maar heel aardige mensen. S’avonds nog een rondje gelopen maar was toch echt wel moe, dus in bed gerold om vervolgens om 5 uur wakker te worden. Wel handig de WiFi waardoor ik al een stukje heb kunnen plaatsten en iedereen gerust kunnen stellen. De volgende ochtend kon ik ontbijten en regelde de hoteleigenaar een uber om mij naar het busstation te brengen waar ik om 8:00 uur de bus naar Puerto Jimenez zou pakken, daar waar Sabien logeert, Corcovado Beach Lodge. De taxi chauffeur wist niet precies waar het was en omdat ik wist dat er meerdere busstations waren heb ik hem eerst uit laten stappen en vragen of dat gruppo blanco was, maar het klopte allemaal dus ik was op tijd op het busstation. De reis zou ongeveer 8 uur gaan duren, maar ik ken dit nog uit Cuba dus ik ging  voorin zitten zodat ik de chauffeur kon zien en alles goed onderweg kon zien. Het was een bus met airco dus prima. Na vier uur stopte de bus op een busstation en tot mijn verbazing ruilde we daar van bus. ( alle bagage moest vanuit de ene bus in de andere geladen worden ) die bus had geen airco......werd vervolgens een soort stadsbus die overal mensen oppikte .....Persoonlijk denk ik dat hij de goede bus verhuurd had maar okay, na 12 uur stopte we in Puerto Jimenez. 

En daar stond Bien heel blij te zwaaien. Heerlijk om haar weer te zien, ze was met Thomas de hoteleigenaar met zijn ......truck , In de twee maanden dat Bien daar al is is ze goed bevriend geraakt met Thomas. Hij verwelkomde mij vriendelijk met lekkernij van de bakker. Heel leuk.Het is een prachtige locatie met meerdere cabinas, uitzicht op de zee, een soort baai. Bien woont hier en  is bezig met een muurschildering op een van de gebouwen. Op haar pivekamer hebben ze een bed neer gezet waar ik mag slapen, 

De avond dat ik aankwam besloten we om de volgende dag naar playa Platanares te gaan, hier was een festival met oa een presentatie over de beschermde schildpadden . Bien mocht de auto van Thomas gebruiken, een oude Hyundai met ons  gingen nog drie andere mensen mee die Bien had leren kennen. Mark ,Neo en Nickie. Bien reed , kei stoer over een soort off Road way . Langs ravijnen door rivieren. Onderweg stopten we om foto’s te maken van Makouws een klein soort papegaai en van spider monkey’s .

De natuur maakt je stil hier. “Vijftig tinten  groen” zou de titel van mijn boek zijn, als ik een schrijver was. De grote kleurpotloden doos van Bruinzeel heeft nog maar éénderde van de kleuren groen die ik hier zie, moest ik echt aan denken. Bamboe zo hoog en zo’n natuurlijke vorm alsof het getekend is. Natuurlijk heb ik foto’s gemaakt maar er zijn professionele fotografen voor nodig om ook maar enigszins in de buurt te komen.Aangekomen bij het strandfestival waar we eigenlijk de auto voor 5 dollar moesten parkeren, wat Bien heel rebels Echt niet ging doen en deze gewoon aan de rand van de weg neer zette, waar vervolgens niemand iets van zei..Bleek het een soort reclame voor een hotel te zijn die geld vroegen , ook voor de opvang van de schildpadden maar ik denk ook voor het nog rijker maken van de eigenaar . Dus na een uurtje daar geweest te zijn besloten we door te rijden naar Look out Inn Lodge in Carate een  hotel met een prachtig uitzicht om daar wat te gaan drinken.Daar aangekomen wou Bien de auto parkeren waarvoor ze achteruit moest rijden....

De auto sloeg vervolgens op slot , niet meer achteruit, niet meer vooruit, ,Het had iets te maken met de voorwielaandrijving voor de kenners? Wat wij dus alle 5 niet waren. 

Dit klinkt als : hè vervelend,,,, dit was : een ramp,,,,

De auto stond midden op de weg, er vormde zich al snel een kleine file. Een aantal Costaricanen kwamen ons helpen maar vooruit duwen ging niet, achteruit duwen ging ook niet. Ze hebben de Jeep opgetild en opzij gezet, dat was 1. Toen hebben wij dus de eigenaar van de Jeep moeten bellen, Sabien en Mark hebben geprobeerd uit te leggen wat er aan de hand was, okay: we moesten wachten; hij ging het regelen en zou komen,Wij hadden er tweeënhalf uur over gedaan om daar te komen het was schat ik 35 graden, dus we zijn bij de Look out Inn Lodge maar wat gaan drinken en wachten. ( er zijn ergere plekken m te wachten, eerlijk is eerlijk) De Tsjechische eigenaar was ook erg vriendelijk en bracht ons water en later zelfs wat te eten. Uiteindelijk kwam Thomas met zijn geïrriteerde broer en die zijn hele familie in een auto een nieuwe Toyota .Na van alles geprobeerd te hebben (lees: wat monteurs allemaal doen en waar ik geen verstand van heb) haalde hij een vrij grote buis onder de auto vandaan, waardoor daarna de wielen wel weer draaide .Zijn broer pakte een sleeptouw en bond deze aan de  Hyundai ,Thomas zei: 

Paso en,,,, wat betekend stap in. 

Lees de laatste alinea nog eens ; ja dus ze gingen ons die kronkelweg met ravijnen en riviertjes afslepen met 6 personen in de auto. En dat deed de broer met een snelheid van gemiddeld 50km per uur,Waardoor de kiezels ons om de oren en tegen de vooruit knalden (wat een barst opleverde )waardoor alles grijs werd door het opwaaiende stof.Spannend? Ja Heel spannend, maar echt eng werd het bij het stuk waar een flinke afdaling was en De Broer terecht bang was dat wij bij hem achterin zouden glijden en dus de sleepketting losmaakte en wij naar beneden moesten rollen......

Dat was pas spannend. 

Thomas zei later dat we 80 km pu gingen. 

Uiteindelijk waren terug bij ons thuis, o vergeet ik te vertellen de dat de broer onderweg in het dorp nog even boodschappen deed, het was een aparte hulpverlener. 

Maar we waren heel thuis gekomen. Dit was mijn eerste dag op locatie  ?

Never a dull moment 


Vertrokken

Voor alle nieuwe mee lezers: ik neem jullie mee in wat ik mee maak, maar niet alleen in de spectaculaire actieve acties maar ook in de dagelijkse dingen die mij opvallen als ik op reis ben. 

Toen vanochtend, of was het gisteren ? om 03:30 de wekker ging werd ik met een big smile wakker. Yes !  

Het was dit keer een vreemde opbouw naar mijn Costa Rica avontuur aangezien we net uit de carnaval gerold komen. Dus de sminck nog niet helemaal uit alle poriën en Emiel nog met weke voetzolen staan we op het tijdstip op wat de afgelopen week het naar bed toe tijdstip was. 

Maar des al niet te min enthousiast onder de douche gesprongen en kopje koffie gedronken. Ik had prima geslapen en onderweg naar Schiphol sliep ik nog even na. 

Keurig op tijd mijn rugzak ingecheckt , Emiel en ik waren wel het leuke koffie hoekje kwijt maar verder verliep het allemaal prima. Na een kus over de longen en een knuffel ging ik door de douane en toen ik omkeek was Emiel al weg ik denk dat hij huppelend naar buiten is gerend? En terecht want een vrouw met een burn-out sinds eind mei 2018 mag wel eens ff opvliegen en dat doe ik dus nu ook. 

Ik heb mijn vlucht bij SwissAir geboekt met een overstap in Zürich om 7:00 uur vertrek van Schiphol naar Zürich dat was 55 minuten vliegen. Op vliegveld  Zürich had ik anderhalf uur overstap tijd dus dat moest te doen zijn zou je zeggen. Dat was ook wel maar komende uit gate B42 moest ik naar gate E26, Ik volgde de bordjes waarop stond dat gate E 20 minuten lopen was en dan vervolgens met de roltrappen naar beneden moest waar we op een metrostation uitkwamen. 

De metro kwam snel, ik stap in, de deur sloot zich en vervolgens hoor ik Zwitserse geluiden, Echt Waar? Ja echt waar, loeiende koeien en koeienbellen en een hoorn, soort Milka reclame . Ik vond het maar gek, onder de grond , maar alla het was het zwitserlevengevoel denk ik? 

De volgende vlucht zou mij naar San José in Costa Rica brengen. Er staat namens SwissAir een vliegtuig van Edelweiss klaar ( ja ik hoorde ook gelijk het nummer uit de Sound of Music ) Grappig detail is dat de stewardessen een Edelweiss bloemetje in hun haar hebben, sommige dan. Ik moet 11 uur vliegen naar San José , gelukkig fijne plek achterin aan het gang pad naast een Aziatische meisje met een man ik denk uit de Oekraïne die 11 uur niks tegen mij maar ook niks tegen elkaar hebben gezegd.....

Even over SwissAir: prima: genoeg beenruimte, dekentje, kussentje en ze bleven eten en drinken rond brengen. Ze vroeg mij of ik als lunch een worst wou met aardappelpuree of Firstclass maaltijd..... beetje domme vraag.

Best actuele films oa A star is Born, Bohemian Rhapsody  en muziek te beluisteren 

Ik had thuis al Netflix films gedownload , vond Going in Style en The Tourist beide leuk samen met mijn reader, ik ben De zeven zussen aan het lezen en een slaappil viel de reis erg mee.

Het enige wat ik onderweg lastig vind dat ik niet weet hoe laat het is in welke tijdzone ik ben, maar geland is dat weer over.

Eenmaal geland en uit het vliegtuig een paar hectische momentjes. Net als in Colombia moest je ook hier een blaadje invullen wat je al in het vliegtuig krijgt, hierop vul je je gegevens in en verder allerlei vakjes aankruisen dat je geen drugs of heel veel geld mee het land in neemt. Je moet daarop ook invullen wat je beroep is. Administratief medewerker is dan genoeg. Maar niet bij deze hoor...... Deze wou exact weten bij welke company ,,, toen ik zei bij de police had ik zijn aandacht

Hij vond ons dus collega’s en vond dat heel interessant . Toen hij vroeg of ik ook foto’s in uniform had op mijn telefoon werd ik het een beetje beu, ik was al 16 uur onderweg h?. Vervolgens moest ik dollars en colonnes gaan pinnen. De ING pas werd niet geaccepteerd, gelukkig de credit wel maar kreeg het toch beetje warm. 

Mijn voornemen om met de bus naar het hotel te gaan liet ik varen en nam een taxi. Ik vroeg van te voren wat het moest gaan kosten, ( wist ik van Bien) dus ik ging akkoord met 25 dollar. Lange rit in de taxi hij kon het hotel eerst niet vinden maar uiteindelijk wel. Ik wil betalen met twee briefjes van 20 dollar, maar hij had  geen wisselgeld. Hij had ook geen meter in zijn auto dus ik had ongemerkt een zwarte taxi ?

Dus ik geef hem 1 briefje van 20. Nou dat was niet de bedoeling: temperamentvol mannetje, maar ik vond het zijn probleem. 

Hij mee naar binnen in het hotel of die niet konden wisselen, deze mensen hadden alleen maar colonnes maar ook niet gepast. Flipte hij tegen hen uit. 

Na-ja uiteindelijk ging hij mopperend en foeterend. Altijd weer even inkomen maar eerste 5 dollar verdiend . 

Hotel Columbus is prima voor een nachtje, morgenochtend om 8 uur de bus naar Puerto Jiménez. Heb alvast de mensen van dit hotel een Uber voor morgenochtend laten regelen. 

Net nog even in een supermarktje wat fruit en water gehaald want de bustocht morgen duurt weer 8 uur, Sabien komt naar het busstation me ophalen, 

De kop is eraf zal ik maar zeggen. 

Omdat ik niet weet wanneer ik weer WiFi heb plaats ik dit gelijk, al is het alleen de heenreis nog maar, weten jullie ook dat ik er ben .

Traveling is Healing Yes

Costa Rica

Over een maand mag ik weer een reis gaan maken, ik  ga naar Costa Rica, dit prachtige land stond op mijn bucketlist  dus wat was ik blij toen mijn vriendin Sabine mij vertelde dat zij vrijwilligerswerk ging doen in Corovado National Park in Costa Rica. Het plan was snel gemaakt. Zij ging in januari twee maanden voor de papegaaien zorgen en dan vlieg ik in en gaan we samen rondtrekken. Toen we dit afspraken wist ik nog niet dat ik in een burn-out zou belanden. Gelukkig ben ik alweer aan de betere hand maar nog niet volledig aan het werk. Ik had het ticket al geboekt en de vakantiedagen al opgenomen. Na overleg met mijn leidinggevende besloten de trip door te laten gaan.

Want reizen is genezend ! 

Als je mee wilt lezen wat ik allemaal mee ga maken, even je email adres op de mailing lijst plaatsen.

Havanna en Guanabo

Havanna en Guanabo

 
Zondagmiddag , Missy is op het vliegveld, samen met Ymke en Eva die de zelfde vlucht hadden.  Ik in dezelfde casa als de vorige x in Havanna. Bien en Johnny onverwachts ff appartement leeg ruimen want zij moeten er morgen uit. 
Een maand opzegtermijn of zoiets doen ze hier niet aan. Gelukkig kunnen ze bij Maria, mam van Johnny terecht maar tis toch ff omschakelen in je hoofd. 
De planning is dat Bien en ik morgen nog 3/4 dagen naar zee gaan. Waar weten we nog niet moeten het weer bericht afwachten.
 
Na gesmst en weerbericht hulp uit Nederland gaan we met een auto van vriend Johnny  richting Santa Maria. Dorpje verderop Guanabo is een casa. Het weer is iets minder; 24 graden maar goed genoeg om nog een paar lekkere dagen te hebben. Lijkt mij zo . Nog even gedacht om naar La Terrazas te gaan dit is een eco park met rivieren en watervallen. Opties genoeg hier maar er komen is meestal nogal een gedoetje. 
Missy is thuis met lange broek, trui en laarzen aan. Germ. 
Ga nu afrekenen en weer verder :-)
 
Beland in Guanabo, prachtige casa, soort appartement in een groot laagbouw huis. 
Kleine badplaats 25 km van Havanna. 
Samen met Bien nog een paar dagen genieten.
Toen we hier werden afgezet door de taxi ( vriend van Johnny met auto was kwijt :-) enige spraakverwarring, terwijl Bien keigoed Spaans spreekt. Julia de eigenaresse verstond dat we voor 12 dagen een casa zochten. Ze belde het halve dorp af wat natuurlijk al heel lief was totdat een jongen die hier rond liep haar er op attendeerde dat het voor 2 of 3 nachten was. Gelukkig konden we dan blijven. 
Hoewel..... Bien heeft haar paspoort niet bij zich, voelt zich gewoon al Cubaans en denkt daar natuurlijk niet aan. 
Voorlopig accepteert Julia het via mijn paspoort en Bien is via sms aan het regelen dat ze haar gegevens krijgt. Komt allemaal goed.  ( met dank aan Emiel) 
 
Gisteravond stormde het hier en het was ook koud voor Cubaanse begrippen dus maar gewoon aan de bar in de Casa na een heerlijke pasta aan de rum met lemon. 
Vanochtend een vroege wandeling gemaakt door dorpje, Sabien  sliep nog maar ik moest eruit. 
Guanabo is een soort voorstad van Havanna. Een oude badplaats met houten bungalows uit de jaren twintig en dertig uit de vorige eeuw. 
Alles beetje verpauperd zoals bijna alles in Cuba maar er word ook overal hard gewerkt om alles weer op te bouwen.
Na een lekker ontbijt de laatste souvenirs gaan kopen want het einde van mijn trip is in zicht. 
Wat gelopen en bekeken en toen de traditie van Missy en mij maar door gezet om iets te bestellen voor de lunch wat mij niet geheel duidelijk was. Het was iets met kaas..... De uitleg van de señora was cremekaas? 
Ik weet het eigenlijk nog niet maar beetje vergelijkbaar met kaasfondue maar dan zonder brood.... 
Blijft leuk.......
In de tuin bij de Casa in de late middagzon nog even zitten lezen, en denk dat we vanavond maar eens het centrum induiken. Hopelijk begint de zon morgen ochtend iets eerder met schijnen zodat ik mijn laatste stranddagje kan maken.
Ik hoor van Emiel dat er een strenge winter op komst is dus probeer me daar mentaal op voor te bereiden ( NOT) 
 
S'avonds in het dorpje uit eten geweest heerlijke gegrilde soort kreeft gegeten en Bien soort paella. Daarna wou ik nog even sigaretten halen en liepen een open kroeg in waar we allebei gelijk voelde; o foute tent. 
Niet om me heen kijkend aan de bar pakje besteld maar toen ik wou afrekenen mocht dat niet een of andere foute vent wou dat doen. Ik weigerde dat natuurlijk en gaf toch mijn 5 cuc.
NOU dat hebben we geweten , die mafkees sloeg helemaal door, hij werd woedend op de barkeeper die volgens hem naar hem moest luisteren. 
( Bien vertaalde later dat hij ons wat te drinken had aan geboden maar ik knikte gewoon nee toen had hij geroepen dat betaal ik de sigaretten) 
Hij gooide al zijn peso's over de balie en bleef schelden en lawaai maken, behoorlijk dreigend. Er gingen andere zich mee bemoeien en Sabien zei; kom weg wezen word vechten hier. 
Ik wou toch wel graag mijn wisselgeld dus bleef staan en sprak de barkeeper weer aan. ( hij had dat natuurlijk allang moeten geven maar bleef maar met die opgefokte in legerkleding geklede patser discussiëren ) 
Eindelijk gaf hij mijn change.... En ik naar buiten. Gillende scheldende mannen achter me latend. 
Rum maakt meer leuk dan je lief is ? 
Natuurlijk was ik gegaan als ik het gevoel had NU , maar er waren al mensen tussen mij en vrijgevige Cubaan gaan staan en ik hield me gewoon dom en toerist. 
Buiten stond Sabien klaar voor te rennen maar dit was niet nodig gelukkig. 
Ze vertelde wel dat Johnny haar altijd zei dat je in dit soort situaties het best weg kunt wezen omdat ze grote messen gebruiken bij vechtpartijen. Nu was de woede niet op ons gericht maar toch. Gekke gewaarwording . Dit was de eerste keer in 22 dagen dat ik iets van agressie heb meegemaakt  dat haal ik in Nederland niet. 
Volgende x neem ik dat drankje wel aan Ha Ha grapje. 
 
Woensdag
Helaas te fris voor aan het strand maar heerlijke middag in de tuin van de casa doorgebracht met hele vieze bubbels en chips. ( hier haast nooit te krijgen dus Bien heeft groot ingeslagen en haar chips honger gestild :-) 
Vanavond eten we hier, dit dorpje heeft weinig te bieden qua restaurants en De kokkin hier kookt heerlijk. 
Net nog even foto's gemaakt vanaf het dak van de casa, man wat is het toch mooi hier. 
Blijft genieten, ieder uitzicht weer. 
Morgen richting Havanna, afscheid nemen van Johnny ( fijne vent) , familie en Sabien. Gelukkig maar voor even want die komt Aswoensdag haring eten in Olanda.  
En dan vlieg ik terug naar huis. 
 
 
Doordat Sabien hier in Cuba ging wonen werd mijn reisdoel Cuba. 
Er staan namelijk nogal wat landen op mijn Bucket lijst.
Ook doordat veel mensen zeiden; als je het echte Cuba nog wilt zien moet je nu gaan.
Het Echte Cuba..... Ik heb veel gezien 5 provincies bezocht die allen totaal  verschillend waren. Qua natuur en bouw en sfeer. Veel verschillende mensen met verschillende achtergronden  gesproken en veel gelezen over Cuba 
Het echte Cuba? Dit land heeft al zoveel veranderingen ondergaan door revoluties en politieke bemoeienissen ed. Dat het bijna niet te achterhalen is wat het echte Cuba is. 
Cuba is al een heel rijk en voortvarend land geweest met moderne machines en technieken.
Goede opleidingen ( nog steeds) en mogelijkheden. 
Op het moment dat regeringsleiders alles terug draaien en de mensen veel in moeten leveren en terug moeten naar de ouderwetse manier van land bewerken geen materialen meer kunnen krijgen om hun huizen en auto's te onderhouden en bepaalde producten alleen op bonnen kunnen krijgen dan veranderd het land en ook de mensen. 
Cubanen zijn allemaal gemixt met andere nationaliteiten waardoor je blanken, licht bruine, getinte , donkere en alles wat daar tussen zit tegen komt. 
Die ondanks alle tegenslagen toch vriendelijk zijn gebleven en trots zijn op hun land en van Cuba houden maar ook moe zijn en afwachtend in wat er nu weer gaat veranderen, 
Een soort gelatenheid is over hen gekomen. 
De muziek en de rum helpt hun vrolijk te zijn en het leven te leven.
Het echte Cuba? Cuba is een prachtig vruchtbaar land , schitterende stranden en met sterke vriendelijke vaak opgewekte mooie mensen die van het leven iets maken en dat het liefst dansend en lachend doen.
Ik heb veel respect gekregen voor de Cubanen. 
Voor de boer op het land met zijn stieren het land bewerkt, voor het koffieboerinnetje die chocolade maakt voor de juffrouw op het vliegveld die dag in dag uit voor een schamel loon daar moet zitten zonder daar ooit iets mee op te kunnen bouwen. Voor de mensen die door omstandigheden geen werk hebben en het moeten redden met de bonnen.
Voor de ingenieur die nu  taxichauffeur is zodat hij meer verdient. 
Enz enz enz .
De mens die het in zich heeft om iets voor zich zelf te beginnen en daar de mogelijkheden voor heeft door geld van familie in Miami of zo die kunnen een casa particulier beginnen en iets opbouwen maar dit is niet voor iedereen weg gelegd. 
Ondanks al deze overdenkingen blijf gelukkig het gevoel over van een prachtige trip met heel veel indrukken ervaringen mochito's salsa en plezier.
Mede door Missy , Sabien en Johnny een  heerlijke reis gehad.
 
Jullie bedankt voor de leuke reacties en het volgen van mijn blog. 
Muchos Besos 
Hasta luego . ????